Powrót do szkoły w nowej odsłonie

szkoła w pandemii
Powrót do szkoły w nowej odsłonie
Autor: mgr Anna Strachota

 

W tym roku powrót do szkoły wyglądał nieco inaczej niż zwykle. Płyn do dezynfekcji i maseczka stała się od jakiegoś czasu nieodłącznym elementem naszej codzienności. Jako dorośli – jesteśmy w stanie szybciej zaakceptować pewne zasady społeczne oraz odgórnie narzucone nakazy. Dla dziecka  zrozumienie potrzeby zachowania dystansu społecznego, noszenia maseczki oraz częstej dezynfekcji rąk może nie być już tak łatwe.

Jak w takim razie rozmawiać z dzieckiem o pobycie w szkole w sezonie, gdy tegoroczna grypa może łączyć się z zachorowaniami na COVID-19?

Każdy z nas reaguje inaczej w sytuacjach, którym towarzyszy stres. Porozmawiaj z dzieckiem o tym, że część rówieśników w klasie będzie zachowywała się tak jak przed pandemią. Koleżanki/koledzy będą chcieli się przytulać, podawać sobie ręce, przybijać piątki. Inne dzieci mogą się bać tego rodzaju zachowań i raczej będą trzymały się na dystans. Należy zaznaczyć, że to nic złego, że dziecko się boi – ma do tego prawo. Jeśli Twoje dziecko wykazuje lęk – zapytaj najpierw w jaki sposób chciałoby byś mu pomógł/pomogła. Porozmawiaj z nim o sposobach radzenia sobie z lękiem/strachem. Dziecka, które ma natomiast trudności z dostosowaniem się do nowych zasad nie strasz konsekwencjami typu „jeśli zgubisz maseczkę, Pani nauczycielka będzie kazała Ci siedzieć w zamkniętym pomieszczeniu / dzieci będą się z Ciebie śmiały”.

Miś Ci pomoże

Staraj się porozmawiać z dzieckiem o możliwych sposobach reagowania w różnych sytuacjach. W przypadku dzieci młodszych możesz wykorzystać do tego pluszowe misie i odgrywać scenki sytuacyjne. Niech dziecko kreuje rozwiązania „misia”, kiedy przykładowo inny miś chce mu podać rękę, przybić piątkę, przytulić się, pogłaskać po głowie. Ucz dziecko bycia asertywnym bez stosowania agresji słownej/bezsłownej (przykładowo: odpychanie innego dziecka ze względu na to, że chciało się przytulić nie będzie sprzyjało budowaniu prawidłowych relacji rówieśniczych).

szkoła w pandemii

Jak zminimalizować stres u dziecka?

W przypadku dzieci starszych możecie odgrywać scenki sytuacyjne na sobie, pobawić się w udawanie ról społecznych i przećwiczyć rożne sytuacje, które mogą mieć miejsce w szkole. Wymyślcie sposób na bezpieczne powitanie się z kolegą/koleżanką. Poszukajcie wiarygodnych informacji o grypie i COVID- 19 oraz zastanówcie się jakich zasad należałoby przestrzegać w szkole w związku z tym. W przypadku jeśli nauczyciele placówki, do której uczęszcza dziecko – zapoznało całą klasę z zasadami obowiązującymi w szkole – nic nie stoi na przeszkodzie, by przypominać je  sobie w domu. Zadbaj o to, by dziecko było dobrze poinformowane zawczasu (co stanie się jeśli w szkole będzie miało gorączkę, dreszcze, poczuje się  źle) po to aby zminimalizować strach. Poczucie bezpieczeństwa, jakie dziecko uzyska w ten sposób będzie miało wpływ na jego reakcje w sytuacjach stresogennych.

Jeśli jednak Twoje dziecko wykazuje reakcje lękowe, które w sposób znaczący zakłócają mu możliwość przyswajania nowej wiedzy lub przebywanie w szkole– zasięgnij porady psychologa dziecięcego.

ANNA STRACHOTA

ANNA STRACHOTA Psycholog dziecięcy   Jestem psychologiem dziecięcym, terapeutą integracji sensorycznej, wykładowcą akademickim, terapeutą osób ze spektrum autyzmu. Posiadam uprawnienia do pracy metodami w podejściu

Czytaj więcej »
Psychologia dzieci i młodzieży

Kołdra sensoryczna- dla kogo i po co?

Kołdra sensorycznaAutor: mgr Anna Strachota   Kołdra sensoryczna – inaczej nazywana jest kołdrą obciążeniową. Jak sama nazwa wskazuje, posiada obciążające wypełnienie, które powoduje ‘docisk’ na

Czytaj więcej »

Dojrzałość szkolna

dojrzałość szkolna dziecka
Dojrzałość szkolna
Autor: Anna Strachota

 

Podjęcie obowiązku szkolnego to początek nowego etapu w życiu każdego dziecka. Jednak, aby mogło ono sprostać wymaganiom szkolnym i nabywać kolejne umiejętności rozwojowe, musi osiągnąć tak zwaną dojrzałość szkolną. Gotowość do nauki w placówce szkolnej nie jest czymś, co dziecko osiąga automatycznie w jednej chwili. To lata przedszkolne w dużej mierze decydują o sukcesie edukacyjnym. Czym zatem jest dojrzałość szkolna? Jaki stopień rozwoju umożliwia dziecku podjęcie nauki szkolnej? Jakie czynniki składają się na pełną dojrzałość szkolną? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w poniższym artykule.

Gotowość szkolna dzieci - czym jest?

Jedna z definicji dojrzałości szkolnej przedstawia ją jako osiągnięcie przez dziecko takiego poziomu rozwoju fizycznego, umysłowego, emocjonalnego i społecznego, który umożliwia mu podjęcie nauki szkolnej [1]. Na dojrzałość ma wpływ stan zdrowia dziecka oraz jego indywidualne predyspozycje i zdolności. Dużą rolę przypisuje się również środowisku, w jakim dziecko żyje i dorasta.  Dojrzałość szkolna zależy także od wieku i indywidualnego tempa rozwoju psychofizycznego.  Warto podkreślić, że przygotowanie dziecka do podjęcia nauki w szkole zależy również od rodziców – przede wszystkim od czasu, który poświęcamy dziecku w domu oraz naszej współpracy z placówką przedszkolną. Wspólne spędzanie czasu z dzieckiem (gry, zabawy, rysowanie, czytanie) będzie miało znaczny wpływ na osiągnięcie gotowości szkolnej.

Na pełną gotowość szkolną składają się między innymi: dojrzałość umysłowa, fizyczna, emocjonalno-społeczna oraz zmysłowa.

dojrzałość szkolna dziecka

Dojrzałość umysłowa dziecka do nauki w szkole

O umysłowej dojrzałości dziecka do nauki szkolnej świadczy odpowiedni poziom rozwoju mowy, spostrzegania, myślenia, uwagi, pamięci. Do czynników składowych dojrzałości umysłowej dziecka będzie należało zainteresowanie nauką – zwłaszcza czytaniem, pisaniem, liczeniem oraz chęć zdobywania nowych informacji o otaczającym świecie. Kolejnym elementem będzie umiejętność skupienia uwagi na jednej czynności przez  co najmniej 20-30 minut. Dziecko dojrzałe umysłowo to takie, które powinno wykazywać orientację w relacjach przestrzennych i stosować określenia takie, jak: nad, pod, za, przed, pomiędzy. W tym wieku powinna pojawić się także umiejętność wskazywania lewej i prawej ręki oraz wykonywania poleceń dotyczących orientacji kierunkowej np. spoglądania w prawą lub lewą stronę na polecenie. Umiejętnością, która stanowi podstawę do opanowania czytania i pisania będzie poprawne rozumienie  przekazywanych informacji, poleceń, instrukcji czy treści czytanego tekstu. Oceniając dojrzałość umysłową dziecka, bierze się pod uwagę również poziom rozwoju percepcji wzrokowej, analizy i syntezy słuchowej oraz umiejętności z zakresu koordynacji wzrokowo-ruchowej. Te funkcje w dużej mierze decydują o opanowaniu umiejętności pisania i czytania.

Dziecko dojrzałe do szkoły pod względem fizycznym

Określając dojrzałość fizyczną dziecka, należy brać pod uwagę całą motorykę – zarówno tę „dużą” jak i „małą”. Motoryka duża, jest to sprawność ruchowa całego ciała. Będzie to zatem zdolność do prawidłowego koordynowania ruchów rąk i nóg podczas chodzenia; utrzymywania równowagi podczas siedzenia w ławce; jeżdżenia na rowerze, rolkach czy hulajnodze. Motoryka mała – jest to sprawność ruchowa rąk – przede wszystkim szybkość i precyzja ruchów, która będzie potrzeba naszemu dziecku podczas pisania, rysowania czy wykonywania czynności samoobsługowych takich jak na przykład wiązanie butów czy zapinanie guzików.

W przypadku nieprawidłowości z zakresu rozwoju fizycznego – długotrwałe siedzenie podczas lekcji, noszenie ciężkiego plecaka i skupianie się na zadaniach szkolnych może stanowić znaczną trudność, która przełożyć się może na osiągane umiejętności szkolne.

Dojrzałość emocjonalno - społeczna dziecka 6-cio letniego

Dziecko dojrzałe emocjonalnie adekwatnie do sytuacji potrafi okazywać uczucia, nabyło również umiejętność kontrolowania emocji (lęku, złości) i nie uzewnętrznia ich w sposób nadmiernie gwałtowny. Dziecko powinno rozstawać się z rodzicami na czas pobytu w szkole bez okazywania skrajnych emocji negatywnych (płacz, pisk, krzyk, agresja). Dziecko dojrzałe emocjonalnie odczuwa więź zarówno z grupą rówieśniczą jak i wychowawcą. W momencie niepowodzenia – potrafi w adekwatny sposób zareagować i przyjąć porażkę bez znacznych gwałtownych reakcji. Dziecko, które nie nabyło dojrzałości emocjonalnej to takie, które w nadmierny sposób reaguje na różnego rodzaju sytuacje, jest agresywne, drażliwe, szybko ulega „przeładowaniu” lub jest bardzo zahamowane, zalęknione i niepewne.

gotowość szkolna

Dziecko dojrzałe społecznie prawidłowo nawiązuje kontakty z rówieśnikami i dorosłymi. Nabyło zdolność przestrzegania reguł, zasad, umów. Dziecko rozumie co jest dobre, a co złe (np. że nie wolno krzywdzić innych). W przypadku dojrzałości społecznej warto podkreślić także umiejętność w zakresie samoobsługi: ubierania się, jedzenia, ale także  samodzielnego przygotowania się do zajęć, spakowania plecaka na następny dzień, a także samodzielnego podejmowania decyzji.  Dzieci niedojrzałe społecznie mogą izolować się od grupy rówieśniczej, niechętnie uczestniczyć w zajęciach/zabawach grupowych, wykazywać znaczną bierność, nieśmiałość, lękliwość w stosunku do rówieśników czy osób dorosłych.

Dojrzałość zmysłowa dziecka

Dziecko w wieku szkolnym powinno w sposób prawidłowy odbierać sygnały sensoryczne pochodzące z różnych zmysłów. Prawidłowy rozwój procesów SI wpływa pozytywnie między innymi na koncentrację, umiejętności szkolne, samoakceptację czy zachowanie. Jeśli procesy integracji sensorycznej zachodzą w sposób nieprawidłowy, może to skutkować zróżnicowanymi zachowaniami takimi jak na przykład: nadmiernym pobudzeniem; nadmierną aktywnością; problemami z koncentracją uwagi; sprawianiem wrażenia nie słyszenia poleceń; niezgrabnością ruchową, częstym potykaniem się, wpadaniem na przedmioty; problemami z nauką nowych aktywności ruchowych np. jazdą na rowerze, niechęcią do gier zespołowych, trudnościami z kopaniem, rzucaniem i łapaniem piłki; problemy z samodzielnością, samoobsługą (np. trudności z ubieraniem, zapinaniem guzików); opóźnioną mową; agresją, złością bez powodu, problemami z uspokojeniem się; szybką męczliwością, nieprawidłową pozycja stojącą/siedzącą; trudnościami w umiejętnościach szkolnych np. problem z czytaniem i pisaniem, rysowaniem także przepisywaniem tekstu z tablicy.

Brak pełnej dojrzałości szkolnej - konsekwencje:

  • objawy nieharmonijnego rozwoju mogą wiązać się z ryzykiem dysleksji, dyskalkulii;
  • brak dojrzałości emocjonalnej i społecznej również będzie czynnikiem zakłócającym proces edukacji/zdobywanie nowej wiedzy i umiejętności;
  • brak dojrzałości emocjonalnej może wiązać się z niechęcią dziecka do szkoły. W skrajnych przypadkach mogą pojawić się objawy somatyczne takie jak: bóle głowy, brzucha, bezsenność. Zdarza się, że dzieci te przed wyjściem do szkoły wymiotują lub mają biegunkę;
  • brak dojrzałości społecznej może spowodować wycofane z grupy społecznej/rówieśniczej lub przeciwnie, zachowania agresywne, nadpobudliwe;
  • dzieci, u których występują trudności w zakresie intelektualnym/poznawczym są zagrożone wystąpieniem specyficznych trudności w uczeniu się pisania, czytania i/lub matematyki oraz w przyswajaniu wiedzy;
  • brak dojrzałości zmysłowej może skutkować między innymi trudnościami w zachowaniu, nauce, samoobsłudze oraz komunikacji.

Nie należy bagatelizować braku dojrzałości szkolnej i liczyć na to, że dziecko „samo z tego wyrośnie”. Jeśli masz obawy, że Twoje dziecko nie osiągnęło pełnej dojrzałości szkolnej – zasięgnij porady psychologa dziecięcego.

Bibliografia:

[1] Encyklopedia psychologii, pod red W. Szewczuka, Wydawnictwo Fundacja Innowacja, Warszawa 1998, s.64.

Psychologia

Multitasking – hit czy mit?

Multitasking – hit czy mit?Autor: mgr Joanna Szlasa “Robić dwie rzeczy naraz to nie zrobić żadnej” Publiliusz Syrus Zajmować się kilkoma sprawami na raz –

Czytaj więcej »

Dziecko w rodzinie alkoholowej

Dziecko w rodzinie alkoholowej
Autor: mgr Joanna Matusik

 

Każda rodzina to system, który składa się z poszczególnych części, które wzajemnie na siebie wpływają. Sytuacje, które zdarzają się w rodzinie, wymuszają na poszczególnych osobach dopasowania się do nich. Dlatego w rodzinach z chorobą alkoholową najbardziej poszkodowane są dzieci, gdyż muszą odegrać jakąś rolę i przyjąć określone strategie postępowania. Role, to różne sposoby reagowania na świat, postawy obronne wobec zagrożeń, a także  różne sposoby ukrywania alkoholizmu rodzica.

Bohater rodzinny

Jest to rola, którą najczęściej pełni najstarsze dziecko. Jego zadaniem jest dostarczenie rodzinie poczucia wartości, dlatego też dobrze się uczy i nie sprawia żadnych kłopotów. Rodzina może być z niego dumna. Ponadto dba o pozostałych domowników, wykonuje część obowiązków pijącego rodzica, a także opiekuje się młodszym rodzeństwem i pociesza drugiego rodzica. Zarazem czuwa nad tym, aby nie stało się nic złego pijącemu ojcu/matce, przez co nieświadomie sprzyja rozwojowi choroby a nie otrzeźwieniu człowieka. To on wylewa alkohol do zlewu, albo przynosi go do domu, by alkoholik nie wyszedł, by się dopić. Angażuje się w poszukiwanie powodów picia i środków, które sprawią, że alkoholik będzie pił mniej. Podpora rodziny jest na ogół dojrzalsza od swoich rówieśników, ma nadmierne poczucie obowiązku oraz jest nadodpowiedzialna. Niestety często zaniedbuje swoje potrzeby, odczuwa ciągłe napięcia i nie potrafi bawić się w towarzystwie. Skutkiem tego jest niejednokrotnie zapadanie na schorzenia psychosomatyczne. Gdy dorośnie, zostanie żoną alkoholika lub mężem osoby uzależnionej. 

Kozioł ofiarny

Tą role najczęściej pełni dziecko młodsze niż bohater rodzinny. W związku z tym, że nie jest w stanie z nim konkurować, czuje się odsunięte i szuka wsparcia w środowisku zewnętrznym. Bardzo często stwarza kłopoty w szkole, źle się uczy, wagaruje. Ponadto wchodzi w konflikty z dorosłymi i rówieśnikami, jest wybuchowe i agresywne a co z a tym idzie ma problemy z prawem. Niejednokrotnie uzależnia się od alkoholu lub substancji psychoaktywnych. Dzieci te są najbardziej widoczne w społeczeństwie, gdyż rola takiego dziecka polega na odciągnięciu uwagi otoczenia od alkoholika. Często są odbiorcami agresji alkoholowej i upokorzeń, uciekają z domu, “niedobre dziecko”, jak mawiają matki. Dzieci te są oschłe i ostre wobec bliskich, odcięte od miękkich uczuć. Nierzadko są one pierwszymi członkami rodziny zgłaszanymi lub zgłaszającymi się po pomoc. Często zapadają na schorzenia natury psychicznej.

Aniołek

Dziecko pełniące tą role niewiele wymaga od rodziny i minimalnie korzysta z jej wsparcia. Najczęściej nikomu nie sprawia kłopotu, nie rzuca się w oczy, jest samotne i zamknięte w sobie. Przed chaosem i awanturami w domu ucieka w świat marzeń. Sprawia wrażenie, jakby wydarzenia w domu rodzinnym nie dotyczyły jego osoby i stopniowo traci kontakt z otoczeniem. Ma trudności w nawiązywaniu kontaktów z innymi ludźmi. Cechuje je poczucie bezradności. W dorosłym życiu bardzo często nie potrafi mieć satysfakcjonujących związków, popada w uzależnienia od narkotyków lub staje się nadmiernie otyłe.

Rodzinna maskotka

Tą role pełni najmłodsze dziecko, które zwykle jest w centrum zainteresowania i wagi rodziny. Jago główne zadanie to rozładowywanie napięcia w rodzinie, dlatego też dba o to, aby jak najczęściej było wesoło w domu. Śmieszka lub śmieszek, ukochana córeczka taty, synek mamusi. “Idź uspokoić ojca”, “Zrób coś, żeby mama przestała się denerwować” to częste zadanie maskotki. W ten sposób odciąga uwagę domowników od rzeczywistych problemów. Cena tej roli jest również wysoka jak pozostałych, gdyż za wesołością i beztroska kryje się napięcie i niepokój. Nikt ich nie traktuje poważnie, a oni sami zatracają granicę między przyjemnością dawania a bólem. Ta rola powoduje, że dziecko odłącza się od uczuć smutku i od cierpienia, zawsze robiąc dobrą minę do złej gry. Maskotka uśmiecha się, gdy jest przerażona i dowcipkuje, gdy wszystko w nim cierpnie.  Dzieci te charakteryzują się także małą odporności na stres.  Samoocena takiej osoby zależy od tego jak postrzegana jest przez innych, a to pociąga za sobą stałe zabieganie o cudzą aprobatę. Dziecko, a później dorosły stara się, aby zawsze zwracano na niego uwagę, a w sytuacjach stresowych nierzadko sięgają po alkohol lub substancje psychoaktywne.

Należy pamiętać, że wyżej wymienione role nie muszą manifestować się w czystej formie. Często jedno dziecko demonstruje wzorce zachowań charakterystyczne dla różnych ról. W różnych fazach życia dziecko możne też przyjmować kolejne, różne wzory.

Bibliografia: Bogdan T. Woronowicz „Na zdrowie!”, Media Rodzina

Psychologia dzieci i młodzieży

Autyzm-czy dotyczy mojego dziecka?

Autyzm- czy dotyczy mojego dziecka?Autor: mgr Anna Strachota 2 kwietnia – Światowy Dzień Świadomości Autyzmu Czym jest autyzm? Termin autyzm (z języka greckiego autos –

Czytaj więcej »
Psychologia

Chcesz być szczęśliwą kobietą?

Chcesz być szczęśliwą kobietą?Autor: mgr Wiktoria Dróżka   Czego pragniesz? Kim dla siebie jesteś? Czy przebaczyłaś sobie swoje błędy? Czy akceptujesz potyczki, które ciągle się

Czytaj więcej »
Psychologia

Multitasking – hit czy mit?

Multitasking – hit czy mit?Autor: mgr Joanna Szlasa “Robić dwie rzeczy naraz to nie zrobić żadnej” Publiliusz Syrus Zajmować się kilkoma sprawami na raz –

Czytaj więcej »

Jak wspierać dziecko w rozwoju?

Jak wspierać dziecko w rozwoju?
Autor: mgr Izabela Trojan

 

Wiek przedszkolny to szczególny czas w życiu dziecka. Dopiero między 5 a 7 rokiem życia u dziecka, któremu zapewniono odpowiednie warunki rozwoju pojawiają się oznaki dorastania takie jak zdolność do odczuwania sprzecznych emocji. Nierzadko zdarza się, że 9 czy nawet 10 latkowie nadal wykazują cechy wieku przedszkolnego takie jak impulsywność i niezdolność do kontroli swojego zachowania. Jest to zupełnie normalny proces któremu podlega każde dojrzewające dziecko i nie da się go ominąć. Problem pojawia się gdy 14, 18 lub nawet 40 latkowie wykazują cechy rozwojowe przedszkolaków. Wtedy jest to oznaką zaburzenia w rozwoju.

Rolą dorosłego jest być cierpliwym i zapewnić dziecku optymalne wsparcie w rozwoju. Dojrzewanie to proces, którego nie da się wymusić wychowaniem. Mózg potrzebuje czasu aby rozwinąć się w pełni. Stresujące wychowanie, kary, nakazy i zakazy a także naciskanie na samodzielność mogą ten proces zaburzyć, zablokować odczuwanie emocji u dziecka i w efekcie zamiast przyspieszyć możemy spowolnić lub wstrzymać naturalny rozwój.

Wynika to ze sposobu w jaki mózg się rozwija. Aby półkule mózgowe mogły pracować jednocześnie, najpierw musi pracować tylko jedna z nich. Dlatego dzieci w wieku przedszkolnym są w stanie odczuwać tylko jedną emocję w tym samym czasie i impulsywnie działać pod jej wpływem. Jak przekonuje Dr Gordon Neufeld jest to etap na drodze do wykształcenia się zintegrowanej osobowości dorosłego człowieka.

Błędem wielu rodziców jest pragnienie aby dziecko zachowywało się jak mały dorosły już w wieku przedszkolnym, a gdy to nie następuje stosowanie kar, wysyłanie na leczenie i inne nauki dobrego wychowania. W takiej sytuacji często dochodzi do zablokowania emocji i zatrzymania rozwoju kory przedczołowej. Możemy to poznać gdy dziecko ma np 3-4 latka i zdaje się nie odczuwać emocji strachu, smutku itp. Jest to bardzo niebezpieczne ponieważ to właśnie rozwinięta kora przedczołowa odróżnia dorosłych od ludzi i ludzi od zwierząt.

Jak zatem powinien postępować dorosły, aby wspierać prawidłowy rozwój?

  • Pomagać dziecku aby nie wpadało w kłopoty i dbać o jego spokój emocjonalny.
  • Nie pogrywać z jego emocjami, nie straszyć konsekwencjami.
  • Pod żadnym pozorem nie straszyć separacją z opiekunem w celu wymuszenia zachowania. Co prawda jesteśmy w stanie w ten sposób wymusić pożądane zachowanie, ale koszty będą wysokie (tj. moczenie nocne, frustracja, zachowania agresywne, problemy ze snem).
  • Pomagać w rozumieniu i nazywaniu emocji, które czują np “zdenerwowałeś się, że nie możemy już dłużej tu zostać”.
  • Pomagać mu odczuwać i przyjmować wszystkie emocje zamiast wykluczać niektórych z nich (np złość). Oznaką rozwoju kory przedczołowej jest gdy dziecko jest zawstydzone ale zaciekawione jednocześnie. Czuje złość ale nie chce skrzywdzić kolegi. Powinniśmy pomagać dziecku odczuwać i nazywać sprzeczne emocje.
  • Pozwolić na brak dyplomacji i szczerość dziecka gdy mówi np: “Mamo nie chcę przytulić Babci bo śmierdzi”.
  • Pozwolić dziecku być sobą co oznacza być egocentrycznym i widzieć wszystko ze swojego punktu widzenia, być impulsywnym i nie kontrolować swojego zachowania.
  • Pokazywać im i podpowiadać pożądane zachowania.
  • Zrozumieć ich lęk przed separacją i pomagać w utrzymaniu kontaktu za wszelką cenę.
  • Wypełnić po brzegi potrzebę bliskości, miłości i przywiązania.

Jeśli zależy nam na dobru i prawidłowym rozwoju dziecka powinniśmy być czujni na specjalistów, którzy chcą leczyć przedszkolaków z zaburzeń zachowania. “Zaburzenia” te są naturalnym procesem rozwoju. Zrelaksujmy się obserwując naturalny rozwój dziecka i chrońmy go przed szkodliwymi diagnozami. Zamiast pracować nad dyscypliną dajmy dziecku więcej miłości i bliskości niż potrzebuje. Wykażmy zrozumienie dla jego potrzeby ciągłego kontaktu z nami, chrońmy je przed lękiem separacyjnym i innymi silnymi, negatywnymi emocjami z którymi sobie nie radzi. Dzięki temu będzie w stanie zapewnić optymalne warunki aby mógł nastąpić naturalny proces dojrzewania.

Okiem specjalisty - recenzje

“Kat miłości” Irvin D. Yalom

“Kat miłości” Irvin D. YalomAutor: mgr Joanna Matusik   „Jeśli nie możesz znieść bólu, spróbuj nadać mu sens… Oto prawdziwe historie dziesięciu osób, które skorzystały

Czytaj więcej »
zazdrość w miłości
Psychologia

Nie ma miłości bez zazdrości?

Nie ma miłości bez zazdrości?Autor: mgr Joanna Szlasa Czy zazdrość jest oznaką miłości? Violetta Villas śpiewała w swoim wielkim przeboju, że nie ma miłości bez

Czytaj więcej »

Autyzm-czy dotyczy mojego dziecka?

Autyzm- czy dotyczy mojego dziecka?
Autor: mgr Anna Strachota

2 kwietnia - Światowy Dzień Świadomości Autyzmu

Czym jest autyzm?

Termin autyzm (z języka greckiego autos – sam) został wprowadzony już w 1911 roku przez E. Bleurera jako jeden z osiowych objawów schizofrenii. Definiował on autyzm, jako zamknięcie się we własnym świecie i rozluźnienie dyscypliny logicznego myślenia.

W roku 1943 austriacki pediatra Leo Kanner, jako pierwszy wprowadził autyzm do osobnej kategorii diagnostycznej. Wyodrębnił pięć charakterystycznych cech, które nazwał  autyzmem wczesnodziecięcym.

Były to:

  1. Niezdolność do nawiązywania więzi oraz interakcji z ludźmi występująca od początku życia;
  2. Niezdolność do porozumienia się z innymi za pomocą języka;
  3. Obsesja na punkcie niezmienności otoczenia i opór przed zmianami;
  4. Zaabsorbowanie rzeczami, przedmiotami, a nie ludźmi;
  5. Sporadyczne wykazywanie sporych możliwości intelektualnych.

Joanna Kruk – Lasocka ujmuje natomiast istotę autyzmu jako: „[…] zespół poważnych zaburzeń rozwojowych dziecka manifestujących się do 30 miesiąca życia, związanych  z wrodzonymi dysfunkcjami układu nerwowego.” Autorka uzupełnia definicję o przyjętą powszechnie tzw. triadę zaburzeń, czyli:

  1. Zaburzenie więzi międzyludzkich przejawiające się niewystarczającą świadomością egzystencji czy uczuć innych ludzi, trudnością naśladowania innych, wchodzenia z nimi w kontakty i więzi oraz rozumienia konwencji w interakcjach społecznych.
  2. Zaburzenie komunikacji i fantazji sprowadzające się do: braku porozumiewania się werbalnego i pozawerbalnego, trudności w odgrywaniu ról i zabaw fikcyjno – iluzyjnych, upośledzenia zdolności inicjowania i podtrzymywania rozmowy.
  3. Ograniczony repertuar aktywności i zainteresowań wyrażający się stereotypami ruchowymi, uporczywym zajmowaniem się tymi samymi przedmiotami czy sprawami, zawężeniem zainteresowań i przejawami niepokoju przy nieznacznych już zmianach w otoczeniu.

Osoby dotknięte autyzmem mogą mieć trudności w zakresie funkcjonowania w różnych obszarach rozwoju. Przyczyn autyzmu nie da się wyjaśnić żadnym pojedynczym defektem mózgu. Obecnie uważa się, że autyzm to zaburzenie neurobiologiczne, jednak pomimo wielu badań wciąż dysponujemy tylko częściowym wyjaśnieniem tego zaburzenia.

Pierwsze symptomy autyzmu pojawiają się bardzo wcześnie, często już u kilku – kilkunastomiesięcznych niemowląt, jednak sama diagnoza zazwyczaj stawiana jest około 3 roku życia lub później.

Z punktu widzenia terapeutycznego istotna jest obserwacja rozwoju dziecka już od pierwszych tygodni życia.

Co może zaniepokoić- czyli objawy autyzmu?

Według literatury do dominujących niepokojących symptomów zalicza się:

  • brak zdolności do naprzemiennego uczestnictwa w interakcjach oraz ograniczone zdolności inicjowania i podtrzymywania interakcji (przed 6 miesiącem życia);
  • brak reakcji na komunikaty kierowane przez rodzica do dziecka (przed 6 miesiącem życia);
  • brak reagowania uśmiechem w sytuacjach społecznych i innych form okazywania radości (przed 6 miesiącem życia);
  • brak emocjonalnego dostrojenia, emocjonalnej synchronii, brak dostosowania mimiki do sytuacji (przed 6 miesiącem życia);
  • ubogi kontakt wzrokowy (około 6 miesiąca życia);
  • brak domagania się, by być branym na ręce i przytulanym ( po 6 miesiącu życia);
  • brak złożonych zachowań społecznych łączących spojrzenie, ekspresję mimiczną, ton głosu i gestykulację (po 6. miesiącu życia);
  • brak reakcji na własne imię (między 8 a 10 miesiącem życia);
  • brak wskazywania (między 8 a 12 miesiącem życia);
  • brak zainteresowania ludźmi, ignorowanie ich, krótki czas patrzenia na ludzi (około 1. roku życia);
  • brak podążania wzrokiem za osobą, przedmiotem (na przełomie 1 i 2 roku życia);
  • brak rozumienia gestów o znaczeniu społecznym, takich jak „pa, pa” (na przełomie 1 i 2 roku życia).

Jeśli niepokoi Cię zachowanie Twojego dziecka – warto jak najwcześniej zasięgnąć porady psychologa dziecięcego.

 

Literatura:

Bobkowicz – Lewartowska L., (2005)  „Autyzm dziecięcy, zagadnienia diagnozy i terapii”, s. 11, Kraków: Oficyna Wydawnicza Implus

Delacato C., (1995),  „Dziwne, niepojęte. Autystyczne dziecko”, s. 30, Warszawa: SYNAPSIS

Maciarz A., M. Biadasiewicz, (2000),  „Dziecko autystyczne z zespołem Aspergera”, s. 11, Kraków: Oficyna Wydawnicza Implus

Pisula E: „Autyzm. Przyczyny, symptomy, terapia. Wydawnictwo Harmonia”, Gdańsk 2010.

Winczura B. Wczesne rozpoznawanie autyzmu u małych dzieci – sygnały ostrzegawcze dla diagnozy zaburzeń ze spektrum autyzmu. Psychiatr Psychol Klin 2019, 19 (2), p. 216–225.

Psychologia dzieci i młodzieży

Przedszkolak na kozetce

Przedszkolak na kozetceAutor: mgr Izabela Trojan Wiek przedszkolny to szczególny czas w życiu dziecka. Dopiero między 5 a 7 rokiem życia, u dziecka, któremu zapewniono

Czytaj więcej »

Kołdra sensoryczna- dla kogo i po co?

 

Kołdra sensoryczna – inaczej nazywana jest kołdrą obciążeniową. Jak sama nazwa wskazuje, posiada obciążające wypełnienie, które powoduje ‘docisk’ na ciało osoby przykrytej. Docisk ten stymuluje pracę układu prioreceptywnego (inaczej nazywanego układem czucia głębokiego). Receptory układu proprioceptywnego ulokowane są w mięśniach, ścięgnach i stawach. Stymulacja tego układu ma za zadanie wpłynąć na nasze ciało uspokajająco i wyciszająco, a także ma na celu w pozytywny sposób wpływać na procesy koncentracji i uwagi. Głęboki nacisk wywoływany porzez zastosowanie kołdry obciążeniowej, stymuluje także organizm do większej produkcji serotoniny. Osoby, które stosują kołdrę obciążeniową profilaktycznie stwierdzają najczęściej, że ma ona podobne działanie jak masaż.

Kołdra sensoryczna wykorzystywana jest głównie w terapii integracji sensorycznej, ale profilaktycznie może być także stosowana w domu. Kołdra  może przydać się jeśli osoba:

  • ma trudności z zaśnięciem/snem,
  • w sposób nieprawidłowy reaguje na bodźce (np. dotykowe),
  • przejawia lęki, stany depresyjne,
  • przeżywa silny stres,
  • ma trudności z regulacją zachowania,
  • jest nadaktywna, nadruchliwa,
  • ma zdiagnozowane trudności (spektrum autyzmu, ADHD, Zespół Williamsa i inne).

Jakie są istotne czynniki przy doborze kołdry obciążeniowej:

  1. Waga – z reguły zaleca się obciążenie 10% wagi dziecka +/- 2kg. O wielkości obciążenia powinien decydować terapeuta Integracji Sensorycznej.
  2. Wzrost – optymalna długość kołdry obciążeniowej to ok. 20 cm więcej od wzrostu osoby. Nie powinno stosować się dłuższych/krótszych kołderek ze względu na rozłożenie się ciężaru po bokach lub wzdłuż.
  3. Tkanina – jeśli osoba przejawia dodatkowo cechy nadwrażliwości na bodźce dotykowe – zaleca się, by przed zakupem przetestować rodzaj tkaniny i wybrać tą, którą ciało będzie tolerować.
  4. Rodzaj obciążenia – W przypadku gdy osoba ma nadwrażliwość słuchową lub dotykową zalecanym wypełnieniem są kulki szklane, które nie wydają trzeszczącego dźwięku podczas przesypywania się obciążenia wewnątrz kołderki. Innym rodzajem wypełnienia jest granulat szklany.
Jak stosować kołderkę?

Najczęściej stosuje się kołdrę obciążeniową w nocy. Czas przykrywania dostosowywany jest przez terapeutę integracji sensorycznej. Kołdra obciążeniowa może być stosowana w trakcie odpoczynku – w czasie popołudniowego relaksu, czytania książki czy oglądania telewizji.

Ponadto, istnieje szereg ćwiczeń, które można wykonać z dzieckiem z pomocą kołderki obciążeniowej (np. rolowanie w „naleśnik”, ciąganie się po podłodze, bujanie w środku kołdry). Ćwiczenia te, stymulują dodatkowo inne systemy sensoryczne, wpływając pozytywnie na rozwój procesów integracji sensorycznej.

 

Opracowała Anna Strachotapsycholog dziecięcy, terapeuta SI

Psychologia

Epidemia strachu!

Epidemia strachuAutor: mgr Kamila Borkowska Polska, jak również cały świat, znalazła się aktualnie w trudnej sytuacji. Panuje pandemia wirusa COVID-19, który rozprzestrzenia się z niesłychaną

Czytaj więcej »

PREZENT OD MIKOŁAJA DLA PRZEDSZKOLAKA

 

Przyszedł czas poszukiwań prezentów pod choinkę. Sklepowe półki pękają w szwach, a firmy produkujące zabawki przeganiają się w walce o klienta.  Rodzice i najbliższa rodzina stają przed sporym wyzwaniem –  trafny wybór zabawki wiąże się przecież z tym, co najważniejsze – radością naszej pociechy :).

Jakie są główne zasady, którymi powinniśmy kierować się podczas kupowania prezentu dla dziecka?

  1. Zabawka dostosowana do wieku

Klocki, gra planszowa, układanki, puzzle? Oczywiście, że tak! Ważne jest, byśmy zwracali uwagę na to czy dana zabawka zawiera oznaczenie +2, +3, +4 lub przedział wiekowy np. 4-6. Zdarza się, że kupujemy dzieciom zabawki „nad wyrost”. Po krótkim czasie może się  jednak  okazać,  że dziecko zniechęca się do układania zbyt dużej ilości puzzli, nie kończy konstruowania statku kosmicznego z  klocków lub nie rozumie zasad gry planszowej i nie chce w nią z nami  grać.

      2. Zastosuj pewne ograniczenia

Nie wszystkie gry czy zabawki są odpowiednie dla dziecka w wieku przedszkolnym. Jeśli dziecko prosi Cię o zakup gry komputerowej – zapoznaj się z recenzjami na jej temat. Poczytaj lub pooglądaj w internecie jakie sceny zawiera dana gra. Zaobserwuj czy nie zawiera  przemocy lub zachowań agresywnych, które dziecko w późniejszym czasie mogłoby naśladować.

3. Nie przeładuj sensorycznie 🙂

Odpuść sobie kupowanie zabawek, które jednocześnie głośno grają, mocno świecą, szybko się kręcą, migają i szeleszczą się. Długa zabawa tego typu prezentami niekoniecznie będzie wpływać stymulująco na rozwój dziecka. Zbyt ‘intensywne sensorycznie’ zabawki mogą pobudzać ośrodkowy układ nerwowy dziecka i doprowadzać do trudności ze snem, koncentracją lub powodować większą ruchliwość dziecka. Jeśli chcesz kupić zabawki typowo sensoryczne, stymulujące różne układy zmysłowe – kupuj tylko te z atestem.

 

4. Ucz dokonywania wyborów

Być może Twoje dziecko stworzyło list do Mikołaja, w którym zawartych jest 10 różnych zabawek jakie chciałoby dostać. Poproś o wybór kilku najważniejszych. Naukę umiejętności dokonywania wyborów warto wprowadzać już na etapie przedszkolnym.

5. Prezent zgodny z zainteresowaniami

Zanim wybierzesz się na zakupy poobserwuj swoje dziecko.  Jeśli  uwielbia jakąś postać z bajki lub interesuje się daną dziedziną nauki postaraj się by prezent był zgodny z tym co lubi. Staraj się nie kupować rzeczy, które „Tobie wydają się atrakcyjne”.

  1. Budżet

Nie zawsze będzie nas stać na prezent, który wymarzyło sobie dziecko. Nie pożyczaj pieniędzy od znajomych lub rodziny. Być może Twoje dziecko nie wie skąd się biorą pieniądze, jak trafiają do portfeli rodziców i ile może on przeznaczyć na prezent. Porozmawiaj z dzieckiem szczerze. Podczas rozmowy bądź czuły ale i konsekwentny w mówieniu „nie”. Unikniesz wymuszania drogich prezentów w przyszłości, natomiast dziecko uczyć się będzie, że nie zawsze wszystko można dostać. Zamiast najnowszego robota z ulubionej bajki – może uda Ci się znaleźć prezent niespodziankę w postaci kolorowanki lub naklejek z tą postacią.

  1. Pieniądze dla przedszkolaka?

Zdarza się, że wybieramy najszybszy i najłatwiejszy sposób obdarowania dziecka, przekazując mu pieniądze na zakup wybranej przez siebie zabawki w innym terminie. Dziecko przedszkolne może jeszcze nie zrozumieć Twoich dobrych intencji. W tym wieku liczy się  bardziej „tu i teraz”. Jeśli nie masz żadnego pomysłu – na pewno znajdzie się ktoś, kto pomoże Ci w wyborze prezentu dla dziecka.

  1. „Byłeś niegrzeczny = Mikołaj nic nie przyniesie”

Czas Świąt to czas pojednania, wybaczania i obdarowywania. Pomimo różnego typu zachowań pamiętajmy, że nasze dziecko jest w wieku przedszkolnym i ma prawo dopiero uczyć się zasad czy nabywania prawidłowych wzorców zachowań. Trzy, cztero  czy pięciolatek nie zawsze „musi” zachowywać się tak jak dorośli by tego sobie życzyli. Rozmawiaj z dzieckiem o swoich oczekiwaniach lecz nie karz go brakiem prezentu (nawet najmniejszym) na Święta.

  1. Najlepsze prezenty, to takie, których nie da się kupić.

Czasem dla naszego dziecka najbardziej istotny będzie fakt, że Ty znajdziesz czas na wspólną zabawę, sklejanie modelu samolotu, układanie zamku z klocków, granie w grę planszową. Pamiętaj o tym, że wspólnego czasu spędzonego z dzieckiem na zabawie nie zastąpi żaden prezent na świecie. Poza obdarowywaniem zabawkami – postaraj się obdarować go także: uwagą, uśmiechem czy zaangażowaniem. Niech wie, że jest dla Ciebie bardzo ważne.

Chcesz zobaczyć jakie prezenty poleca psycholog, kliknij poniżej

Psychologia

Chcesz być szczęśliwą kobietą?

Chcesz być szczęśliwą kobietą?Autor: mgr Wiktoria Dróżka   Czego pragniesz? Kim dla siebie jesteś? Czy przebaczyłaś sobie swoje błędy? Czy akceptujesz potyczki, które ciągle się

Czytaj więcej »

Psycholog poleca świąteczne prezenty dla dziecka

 

Zbliża się czas świąt, a w związku z nim plany zakupienia prezentów dla dzieci. W obecnych czasach stawia się na rozwój dziecka i elementy, które go wspierają. Przy obecnej bardzo szerokiej ofercie zabawek można znaleźć bardzo ciekawe propozycje, które mogą mieć pozytywny wpływ na zdolności motoryczne jak również psychiczne dzieci.

  1. Klocki

Klocki to uniwersalny prezent dla dziecka niemal w każdym wieku. Rozwijają wyobraźnię, rozwój manualny, a także uczą cierpliwości i kreatywności. Mają wiele zastosowań i możliwości zabawy. Można budować według wzorów, jak również samemu tworzyć własne konstrukcje. Zabawa klockami sprzyja i zachęca do wspólnej zabawy i spędzania czasu dzieci z rodzicami. Pomagają w tworzeniu interakcji między nimi, kiedy dziecko chwali się budowlą, którą właśnie stworzyło. Klocki to również zabawka, którą dziecko może bawić się samo, rozwijając umiejętność samotnej zabawy. Kupując klocki pamiętajmy, by były one dostosowane do wieku dziecka. Zbyt trudne i skomplikowane elementy, zamiast zainteresować, mogą zniechęcić nasze pociechy. Pamiętajmy także, by klocki nie były zbyt małe, szczególnie dla młodszych dzieci. Dla najmłodszych wybierajmy klocki, dzięki którym będą mogły uczyć się kolorów, rozpoznawać kształty, ćwiczyć koordynację wzrokowo-ruchową. Potem stopniowo zwiększajmy trudność i złożoność elementów. Jeśli chcemy wspólnie spędzać czas z pociechami lub wprowadzać je w umiejętność indywidualnej zabawy, rozwijać ich kreatywność, myślenie przestrzenne, to klocki idealnie się do tego nadają.

  1. książki

Książki powinny być niezbędnym towarzyszem dziecka w każdym wieku już od najmłodszych lat. Nawet roczne dziecko może mieć książeczki, w których przedstawione są schematyczne rysunki przedmiotów, czy zwierząt. To z nich może poznawać otaczający je świat w bezpiecznej formie. Ważne, by rodzice czytali i opowiadali o tym, co właśnie jest przedstawione. Z czasem oprócz obrazków mogą pojawiać się krótkie zdania, na których dzieci mogą ćwiczyć umiejętność czytania. Czytanie dzieciom np. do snu buduje więź między nimi a rodzicami, stwarza poczucie bezpieczeństwa, a także rozwija wyobraźnię i sferę emocjonalną.

  1. planszowe gry psychologiczne

Gra planszowa to  nie tylko rozrywka. Niesie ona za sobą wiele innych możliwości, a ponadto staje się pretekstem do wzajemnego głębszego poznania. Gra rodzinna dla rodziców i dzieci, którą mogę polecić, to Góra uczuć. Ta gra ma walory edukacyjne oraz terapeutyczne. Dzięki niej rodzice mogą lepiej poznać swoje dzieci i odwrotnie. Daje ona możliwość dzielenia się swoimi doświadczeniami, przeżyciami, emocjami i spostrzeżeniami. Podsuwa dzieciom możliwości rozwiązywania różnych sytuacji i daje przestrzeń do przedstawiania swoich emocji, do których być może nie mają odwagi się przyznać. Oswaja z mówieniem o emocjach zarówno młodszych, jak i starszych.

  1. interaktywna mapa świata/ globus

Kolejna propozycja również bardzo dobrze sprawdzi się jako prezent dla dziecka zarówno w wieku przedszkolnym, jak i dla „szkolniaka”.

Dzięki niej zdobędziemy dużo informacji na temat: kontynentów, krajów, stolic, powierzchni, populacji, walut, języków, terytoriów, czasu, ciekawostek, lokalnych produktów oraz zwierząt. Dzięki tej zabawce dziecko poznaje świat i otwiera się na niego. W ten sposób dowiaduje się, że na świecie jest wiele różnych języków oraz, że cały świat nie wygląda tak samo jak jego rodzinne miasto. Dzięki niemu dziecko może uczyć się otwartości i tolerancji do innych kultur lub zwyczajów.

Prezenty od Mikołaja dla przedszkolaka

Psychologia dzieci i młodzieży

Przedszkolak na kozetce

Przedszkolak na kozetceAutor: mgr Izabela Trojan Wiek przedszkolny to szczególny czas w życiu dziecka. Dopiero między 5 a 7 rokiem życia, u dziecka, któremu zapewniono

Czytaj więcej »

Gdy matka wciąż się odchudza…- zaburzenia odżywiania u dzieci

 

Zaburzenia odżywiania wśród dzieci i młodzieży stają się coraz większym problemem. „Niejadek” przy stole to źródło stresu dla całej rodziny. Kiedy dziecko nie chce jeść, wspólne posiłki zamieniają się w walkę. Jakie są przyczyny i objawy zaburzeń odżywiania oraz co robić, gdy dziecko ma trudności z jedzeniem.

Skąd się biorą zaburzenia odżywienia?

Warto pamiętać, że nie ma jednej przyczyny występowania zaburzeń odżywiania. Zawsze mają one charakter złożony, głównie psychiczny. Do wystąpienia choroby może przyczyniać się niskie poczucie własnej wartości, a co za tym idzie brak akceptacji własnego wyglądu wynikający z zaburzonego obrazu własnego ciała. Ponadto nieakceptacja ze strony rówieśników oraz zwłaszcza u dziewczynek presja ze strony niektórych środowisk do posiadania szczupłej sylwetki, powoduje zmniejszanie porcji i ograniczanie jedzenia. Tendencja do bycia perfekcyjnym również może wpłynąć na rozwój zaburzeń odżywienia. Doświadczenie trudnych, traumatycznych sytuacji życiowych oraz zaburzone relacje rodzinne, nieadekwatne wymagania ze strony najbliższych oraz nadopiekuńczość i sztywność w relacjach rodzinnych, także może przyczynić się do zachorowania na zaburzenia odżywiania.

Gdy matka wciąż się odchudza…

Jeśli rodzice, a zwłaszcza matka, dobrze się czują w swoim ciele, są pewni siebie, to ich dzieci też stopniowo będą wykształcać u siebie taki pozytywny obraz własnej osoby, a co za tym idzie będą siebie akceptowały. Jeśli jest inaczej i matka nie jest zadowolona ze swojego wyglądu, ciągle się odchudza, jest na diecie, chciałaby być szczuplejsza, młodsza i piękniejsza, zwraca uwagę na każdy gram swojej wagi, a jej poczucie własnej wartości jest niskie, to u dziecka również może pojawić się negatywna myśl związana z jego własnym wyglądem. Warto zaznaczyć, że także zwyczaje dotyczące jedzenia w domu mogą mieć wpływ na późniejsze trudności u dziecka. Jeśli rodzina nie jada wspólnych posiłków, któryś z członków rodziny nie zasiada do wspólnego stołu lub nie je określonych potraw, gdyż „śmierdzą”, dziecko uczy się takich zachowań i je powiela.

Co powinno niepokoić rodziców?

W zaburzeniach odżywiania prawnie nigdy nie ma jasnego początku rozwoju choroby. Pierwsze objawy pojawiają się stopniowo i są trudne do wychwycenia, ponieważ osoba chora nawet w sposób nieświadomy stara się je maskować. Mogą pojawić się już w młodszych klasach szkoły podstawowej i zaczynają się często od stopniowego ograniczania ilości pokarmów, wybierania tych niskokalorycznych i liczenia kalorii. W późniejszym okresie mimo wyraźnych efektów diety, dziecko wprowadza nowe restrykcje i ograniczenia żywieniowe, ponadto odmawia jedzenia wspólnych posiłków twierdząc, że już jadło lub zje potem. Niepokoić rodziców powinno również to, że nastolatek impulsywnie zaczął pożerać bardzo duże ilości jedzenia bez wyraźnego powodu, a także że często chodzi do toalety i spędza tam dużo czasu, zwłaszcza po obfitym posiłku. Zmienia się również aktywność fizyczna pociechy. Dziecko nagle rozpoczęło regularne treningi o bardzo dużej intensywności, ale odmawia czynnego uczestniczenia w zajęciach sportowych w szkole. Ponadto zaczęło chodzić w ubraniach zakrywających sylwetkę i z osoby aktywnej i towarzyskie zmienia się na osobę zamknięta w sobie i unikającą kontaktu z rówieśnikami. W bardziej zaawansowanej chorobie dziecko może to prowokować wymioty, stosować różne środki przeczyszczające lub moczopędne. W nasilonych zaburzeniach odżywania występują też dolegliwości fizyczne, takie jak inne suchość skóry, wypadanie włosów, łamliwość paznokci oraz zanik miesiączkowania.

Leczenie zaburzeń odżywiania

W przypadkach zaburzeń odżywiania należy udać się do psychologa. Psychoterapia zaburzeń odżywiania jest procesem długim, w którym przechodzi się przez kilka faz leczenia. Bardzo istotną kwestią podczas psychoterapii zaburzeń odżywiania jest motywacja. Osoba leczona powinna poszukiwać pozytywnych bodźców, które pomogą jej wprowadzać w życie konieczne zmiany i wytrwać w swoich postanowieniach.

 

 

Tekst został również zamieszczony na stronie Radio Zet:

https://zdrowie.radiozet.pl/Psychologia/Zaburzenia-odzywiania/Zaburzenia-odzywania-u-dzieci-czym-sa-najczesciej-spowodowane?fbclid=IwAR1iP_TZCj65zAr15MOkgAcyq5zSDrhh3kSHpGuddKovAeqPS9J72bRXfzM

Psychologia dzieci i młodzieży

Autyzm-czy dotyczy mojego dziecka?

Autyzm- czy dotyczy mojego dziecka?Autor: mgr Anna Strachota 2 kwietnia – Światowy Dzień Świadomości Autyzmu Czym jest autyzm? Termin autyzm (z języka greckiego autos –

Czytaj więcej »
zazdrość w miłości
Psychologia

Nie ma miłości bez zazdrości?

Nie ma miłości bez zazdrości?Autor: mgr Joanna Szlasa Czy zazdrość jest oznaką miłości? Violetta Villas śpiewała w swoim wielkim przeboju, że nie ma miłości bez

Czytaj więcej »

17 listopada- Światowy Dzień Wcześniaka

 

Co się dzieje, gdy dziecko rodzi się zbyt wcześnie? Jakie są przyczyny i następstwa bycia wcześniakiem? W jaki sposób wygląda opieka nad dzieckiem przedwcześnie urodzonym?

 

Wcześniakiem nazwiemy dziecko, które przyjdzie na świat przed ukończeniem 37 tygodnia ciąży. Urodzenie się przed 32 tygodniem określane jest jako skrajne wcześniactwo. Bardzo skrajnym wcześniakiem będzie  natomiast  dziecko, które urodziło się pomiędzy 22 a 28 tygodniem ciąży.

Jest to zatem różnorodna grupa dzieci – począwszy od tych, które mają znaczne trudności z przeżyciem, do tych które rodzą się blisko wyznaczonego terminu.

Do najczęściej zaliczanych przyczyn wcześniactwa wymienia się takie czynniki jak: zakażenia, choroby przebyte przez matkę dziecka, wady/choroby macicy, cukrzyca, patologia łożyska, krwawienia w ciąży, stres, nadmierny wysiłek fizyczny, używki (papierosy/alkohol/narkotyki), nadwaga lub otyłość ciężarnej, nieodpowiednio prowadzona dieta, styl życia czy też wiek matki.

Rokowania oraz obraz dziecka urodzonego przedwcześnie zależy między innymi od długości przedwcześnie zakończonej ciąży (bardzo skrajne wcześniactwo, skrajne wcześniactwo, późne wcześniactwo) masy  urodzeniowej (mała masa ciała, bardzo mała masa ciała, skrajnie mała masa ciała) a także stopnia niedojrzałości poszczególnych narządów.

Rozwój dzieci urodzonych przedwcześnie nie przebiega w jednoznaczny sposób, jednak do najczęściej zaliczanych powikłań zalicza się:

  • zaburzenia oddychania,
  • zaburzenia krążenia,
  • wady serca,
  • powikłania infekcyjne (między innymi: zapalenie płuc, martwicze zapalenie jelit),
  • niedociśnienie,
  • zaburzenia termoregulacji,
  • zaburzenia metabolizmu.

 

Powikłania wcześniactwa mogą również doprowadzić do opóźnionego rozwoju umysłowego i psychomotorycznego. Ponadto u wcześniaków ryzyko mózgowego porażenia dziecięcego jest 40-krotnie wyższe niż u dzieci donoszonych. Najnowsze badania pokazują, że wyjątkowo niska waga urodzeniowa zwiększa ryzyko zaburzeń psychicznych w dzieciństwie. Bardziej prawdopodobne jest również, że u wcześniaków po kilku latach zdiagnozowane zostanie ADHD. Podobne zagrożenia występowały u nastolatków. Natomiast u osób dorosłych urodzonych z niską masą urodzeniową częściej występowały zaburzenia lękowe, depresja i nieśmiałość. Gorzej radziły sobie one także z relacjami społecznym.

Oczywiście wcześniaki mają szansę na zdrowe życie i prawidłowy rozwój. Wszystko zależy od indywidualnego przypadku oraz uzyskanego specjalistycznego wsparcia, w tym psychologicznego w trakcie ciąży jak i po urodzeniu dziecka. 

W przypadku, gdy lekarz stwierdzi zagrożenie urodzenia dziecka porodem przedwczesnym koniecznością może okazać się przebywanie przyszłej mamy w szpitalu specjalistycznym. Tak zwany „transport w macicy” – może zwiększyć szanse na uniknięcie powikłań. Leczenie dziecka po urodzeniu zależne jest od rodzaju i stopnia powikłań. Proces rozwoju dziecka przedwcześnie urodzonego powinien być monitorowany przynajmniej do 3-4 roku życia,  a optymalnie do około 8-9 roku życia. Przydatne może okazać się również wsparcie psychologiczne udzielane rodzicom dziecka.

Symbolem obchodów Światowego Dnia Wcześniaka jest kolor fioletowy oraz tzw. socks line, czyli wizerunek 10 skarpetek, z których jedna jest znacząco mniejsza. Jest to symbol jednego na dziesięcioro dzieci urodzonych  przedwcześnie.

Psychologia

Multitasking – hit czy mit?

Multitasking – hit czy mit?Autor: mgr Joanna Szlasa “Robić dwie rzeczy naraz to nie zrobić żadnej” Publiliusz Syrus Zajmować się kilkoma sprawami na raz –

Czytaj więcej »